Connect with us

Waar wil je naar zoeken?

Society

“Ik wil een revolutie starten met mijn camera: België is te fucking wit”

Robin Joris Dullers
Robin Joris Dullers

Robin Joris Dullers (24) brengt zijn tijd als fotograaf door op Fashion Weeks, in een fotostudio of glamoureuze events. Maar hij droomt ook van verandering, en probeert met een camera in zijn hand daar aan bij te dragen. “Ik heb de kans om het verhaal van andere mensen te vertellen, en die grijp ik met beide handen.” Aan Cuture vertelt hij hoe hij de persoon werd die hij vandaag is en hoe hij de wereld rondom zich ziet.

“Ik ben opgegroeid als een verlegen jongen, en werd gepest omdat ik makkelijk te raken was”, begint Robin. Hij zette zijn eerste stappen in de fotografie toen hij een cameratoestel kreeg voor zijn plechtige communie. Een leuke bezigheid, tot hij in zijn schoolloopbaan op een obstakel botste. “Ik studeerde Moderne Wetenschappen tot mijn tweede middelbaar, maar toen adviseerden ze me om BSO te gaan volgen. “No way”, dacht ik, dus ben ik KSO gaan doen.” In die beslissing vond hij weinig steun. “Behalve mijn moeder eigenlijk. Het was ook gewoon een ingeving om fotografie te gaan volgen.”

Dat werd een verademing. “Ik zat op een gesloten katholieke school en kwam net uit de kast. Daar was ik heel verlegen, maar op de kunstschool ben ik opengebloeid.” Na het middelbaar besloot Robin dan ook om ook in het hoger onderwijs verder te gaan met fotografie. “Ik wist dat ik er mijn job van wou maken. Ik heb bijgeleerd hoe je een mooi beeld kan maken, maar die drie jaar waren vooral belangrijk om tijd en vrijheid te hebben om al met klanten bezig te zijn.”

Kapot systeem

Robin Joris Dullers

Zonder studietoelagen en financiële steun van zijn moeder, was Robin waarschijnlijk nooit naar Brussel getrokken. Het was wel daar op de hogeschool dat hij voor het eerst merkte dat inclusiviteit een groot probleem is. “Naar mijn weten was bijna iedereen daar wit.” Ondertussen is hij al enkele jaren afgestudeerd, maar veel goede woorden heeft Robin niet over het onderwijssysteem.

“Het schoolsysteem is verouderd, dat is iets van 100 jaar geleden. Het grote probleem is dat nog altijd iedereen in hokjes wordt gestoken, en dat begint al in het onderwijs. Er wordt tegenwoordig nog altijd waarde aan gehecht. Zo zijn er mensen die BSO-richtingen minderwaardig vinden, maar in die richting zitten evengoed mensen met talent. Misschien zelfs met meer talent dan in andere richtingen. Het systeem trekt gewoon op geen kloten.”

Fashion Week

In Brussel kreeg Robin de kans om zijn leven in eigen handen te nemen. Zo vertrok hij, zonder veel geld, naar Parijs. “Het eerste wat ik echt heb gedaan was Paris Fashion Week. Toen ik de eerste jaren probeerde binnen te geraken om er backstage te fotograferen, ging ik couchsurfen. Met goede en slechte ervaringen”, waaronder seksueel misbruik, geeft Robin toe. Hoe pijnlijk die ervaringen ook waren, toch bleef hij voor z’n droom vechten. “Ik was student, had geen geld, kreeg niet veel geld van thuis en moest vechten voor wat ik wou. Ik heb er zes jaar voor gewerkt om daar eens een betaalde opdracht te krijgen. Je moet daar veel energie insteken en hard voor werken.”

Een veelgehoord en pijnlijk punt: als beginner moet je gratis werken. “In het begin kun je bijna niet anders, want je hebt niets. Als mensen me nu portfoliowerk aanbieden, denk ik: jij hebt mijn portfolio nog niet bekeken”, lacht Robin. Hoewel betaalde opdrachten krijgen ondertussen geen probleem meer is, wil hij toch van koers veranderen. “Op dat vlak is corona voor mij positief geweest, in de zin van: door die break heb ik even kunnen terugkijken op de afgelopen jaren en waar ik sta als persoon. Nu wil ik het heel anders gaan aanpakken. Samenwerken is de toekomst”

(r)evolution

Revolutie

Revolution, een project gepubliceerd door Enfnts Terribles, is voor hem een rode draad door zijn leven. “Ik maakte Revolution omdat ik wil dat er een revolutie komt. Ik wil het systeem niet afbreken, maar veranderen. Dat had ik de afgelopen tijd wat uit het oog verloren omdat je natuurlijk ook geld wilt verdienen, maar het is zo belangrijk om een verhaal te hebben. Het kapitalisme is een sluw beest. Als fotograaf ben je bezig met beelden waarmee je iets wilt vertellen. Wanneer je dit achter je laat, doet dat pijn. Dus nu wil ik daar nog meer op gaan focussen.”

Zo zorgt de verdeelde maatschappij voor frustratie bij Robin. “Ik hoorde onlangs met de Amerikaanse verkiezingen een quote van Joe Biden: er is geen links en rechts, ik ben de president van iedereen, we werken samen. Dat heb je hier niet. Je hebt Groen, Vlaams Belang, N-VA… Er is geen enkele partij die zegt: we zijn er voor iedereen. In België zijn politiekers meer bezig met kinderachtige tweets… (zucht) Werk gewoon samen en ga vooruit.”

Vooral nu, in tijden van corona, ziet Robin dat er nood is aan verandering. “Ik snap dat jongeren die zoekend zijn nu een kutperiode doormaken. Er is geen toekomstperspectief, de regering geeft dat ook niet. Mensen hebben niemand om naar op te kijken, iemand die zegt van: kijk, het komt goed.” Zo ziet hij een gebrek aan initiatief vanuit de politiek. “Het komt altijd vanuit de jongeren, bijvoorbeeld met de hashtag #Ikbenbereikbaar. De politiek is daar te weinig mee bezig. Ze zijn soms wat blind.”

Labels

Met zijn verleden én toekomst in gedachten, vindt de jonge fotograaf het belangrijk om verder te kijken dan vandaag. “Ik probeer om mensen die minder kansen krijgen te steunen en te tonen in mijn werk. Dat wordt door sommigen gezien als meegaan met een trend, wat totaal niet zo is. Zo ben ik altijd geweest.” Toch vindt Robin het soms een tweestrijd. “Ik zeg bijvoorbeeld ook altijd dat ik geen kleur zie, omdat ik net alle kleuren zie en die in totaal één kleur vormen. Een kleur die vandaag nog niet bestaat. Erkenning is belangrijk, maar als we mensen blijven benoemen als gay, straight, zwart, wit… dan noemen we ze bij een kenmerk, en dat doet er niet toe. Zo wijken we af van het grotere probleem. Het gaat om de persoon. Ik snap dat labels er zijn om het probleem te erkennen, maar ze helpen ons niet om de goede richting uit te gaan.”

Zo haalt Robin de Black Lives Matter-beweging aan, die een tijdje veel aandacht kreeg, maar ook weer stilletjes verdwijnt. “België is vandaag de dag nog altijd te fucking wit. Er gebeurt te weinig. Of ik weet het niet, omdat ik mezelf misschien met te witte platformen of mensen omring. Maar er is ook nog niks in België dat diversiteit uitschreeuwt. Niet op politiek vlak, maar ook niet in de media.” En diversiteit, dat houdt meer in dan kleur of gender, vindt hij. “Denk maar aan de Marokkaanse of Turkse culturen die vandaag aan de kant worden geschoven. Of mensen met een handicap.” Gelukkig zijn er vandaag wel heel mooie rolmodellen voor Robin, “en dat is de jeugd.”

Volgende stap

De oplossing ligt niet voor het grijpen, maar Robin wilt vooruit. “We blijven er altijd maar over praten, maar ik wil al verder naar de oplossing toe, en dat is gewoon een inclusieve maatschappij. Misschien wil ik te snel zijn, maar waarom gaan we daar niet al gewoon naartoe. We moeten focussen op een persoon z’n kwaliteiten. Als we naar een inclusieve maatschappij willen gaan, moeten we niet kijken naar kenmerken zoals seksualiteit, culturele achtergrond… Want wat doet dat er eigenlijk toe? We zijn nog altijd bezig met labelen. En ik heb zoiets van, laten we een stap verdergaan. Ze proberen, maar niemand doet ook écht iets. Proberen is te weinig, er moet fucking iets gebeuren. Het moest gisteren al gebeurd zijn.”

Zo haalt Robin het voorbeeld aan van omroep ZWART, een nieuwe zender die onlangs werd opgericht in Nederland om het gebrek aan diversiteit op te vullen. “Er is in België geen enkel platform dat zegt: wij gaan 5000% voor inclusiviteit. In gevestigde mediabedrijven gaat dat al helemaal niet gebeuren.” Toch probeert Robin hoopvol te blijven over de toekomst. “Daarom steek ik dat ook in mijn werk. Ik denk wel dat het eraan komt, maar er zal meer dan één persoon nodig zijn om zo’n verandering teweeg te brengen. Die dag zal wel komen, hoe meer we die boodschap gemeenschappelijk naar buiten brengen. Dus laten we hier allemaal samen aan werken, alleen zo geraken we verder.”

Geschreven door

Reageren

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Trending

Stay in touch

Schrijf je in op onze nieuwsbrief om elke week op de hoogte te worden gebracht van de tofste artikels.



Dit vind je misschien ook interessant

Body

Met de winter in aantocht verstopt de zon zich steeds meer en worden de dagen steeds donkerder. Dat vraagt om wat extra licht en...

Life

Wat als jouw opties op zijn en je je hele leven moest inpakken om naar een ander land te trekken? Voor veel mensen is...

Opinion

Als kind probeerde mijn moeder mij het verschil uit te leggen tussen “gelijk hebben” en “gelijk krijgen”: het is niet omdat je gelijk hebt...

Opinion

Zondag bereikte ons het nieuws dat een volwassen man van zijn leven werd beroofd door drie gastjes die het niet kunnen verkroppen dat een...